Vrouw aait hulphond

Het meest interessante aan documentaire fotografie is dat je aan mensen kan laten zien wat jij belangrijk vindt. Een verhaal waarvan jij vindt wat het waard is om verteld te worden omdat het je persoonlijk raakt. Zo begon ik in de zomer van 2017 aan mijn eerste fotografische documentaire in Moldavië.

Moldavië

Moldavië is een van de armste landen uit Europa. Sinds de val van de Sovjet Unie is een kwart van de mensen op zoek gegaan naar werk over de grens. Op zoek naar een beter leven. Daarom vind je overal in het land kinderen die bij hun grootouders leven. Deze kinderen hebben een plek om te slapen, maar deze plekken zijn vaak dermate onveilig dat kinderen overdag veel op straat rondhangen. Vanaf de zomer van 2017 werk ik aan een fotoserie over Moldavië. In het dorpje Valeni werk ik met straatkinderen en kom ik veel bij mensen thuis. Ik leerde de liefste mensen kennen, maar ook de grootste problemen in het land en bij de gezinnen.

In 2014 ging ik voor het eerst mee naar Moldavië met een organisatie om te helpen bij een opvangcentrum voor straatkinderen. Bij dat project zat ik veel bij het opvangcentrum, waardoor ik weinig van de situaties van de kinderen zag. Toen ik in 2016 voor het eerst terugging, alleen, zonder organisatie, bezocht ik de kinderen - waar ik al een paar jaar zoveel van hield – thuis. Hier zag ik pas in wat voor problemen de kinderen leefden: de armoede, het geweld, het harde werken wat ze moesten op het land.

In deze fotoserie portretteer ik de gezinnen in een land wat een beetje lijkt te zijn vergeten. Een land met een dunne lijn tussen blijdschap en verdriet. Waar kinderen kunnen spelen, maar ook vaak moeten werken. Moldavië is een klein land met veel corruptie. Een land met veel problemen, maar eigenlijk een beetje vergeten door de media.

Stoute Cellen

Begin 2018 begon ik de documentaire fotoserie Stoute Cellen. Stoute Cellen gaat over kinderen met kinderkanker en hun gezinnen. Ik wil in deze fotoserie laten zien waarom het zo belangrijk is dat mensen ook deze kinderen – naast hun ziekte – ook gewoon als kind zouden moeten zien.

Voor dit project is veel media- aandacht geweest. Zo zat ik bijvoorbeeld bij RTL- Late Night en stond het project in verschillende kranten. Ook werd ik door dit project jongere van het jaar (BEAM’er van het jaar) bij de EO in 2018. Het project loopt momenteel nog. Meer weten? Kijk op de pagina Stoute Cellen.